بهمن، ماه غریبی ست در تاریخ معاصر این سرزمین. ایران، سرریز بهمن است. سرریز بهمنهاست برای دگرگونی بنیادین تمام سیاهیها و رنجها و دردها و زخمهای ما که ریشه در بیعدالتی و نابرابری دارد. و 19 بهمن1349 در این میان، آغازی بر تمامی این سرریزهاست. سرریز بهمنی است بنیان کن با پانزده ستاره. نه! پانزده هزار ستاره. نه! هزار هزار ستارهی سرخ دنبالهدار که راه بهمنهای دیگر را میگشاید. چراغی میشود، چراغهایی. نوری میشود، نورهایی. با پرچمهای خونین همرزمان، سرخ که نوید فردا را میدهد. فردایی که همچون امروز نیست. . فردایی ست که در آن عدالت، بر تمام لایههای اجتماعی، حاکم است و تفکر و اندیشه و باور، جز عدالت و آزادی و برابری حقوق انسانی نمیپذیرد.
هشدار! که، این مردم ستمدیده و رنج کشیده بهمنی دیگرند در حال فرود آمدن تا ارتجاع مذهبی و ضد بشری حاکم بر ایران را از بن و بنیاد برکنند و برای همیشه به گورستان تاریخ بسپارند.
19 بهمن را گرامی بداریم. به پا برخیزیم و با صدای مشترک و یک پارچهی دستهامان، وحدت جمعی را برای برابری و عدالت و آزادی و تاکید بر مبارزهی بی امان برای براندازی جمهوری اسلامی به نمایش بگذاریم. ما بخش کوچکی از آن بهمنایم.
گیسوشاکری
۷ فوریه ۲۰۰۹- آمستردام